Vandaag terug naar de grot van de eerste dag, Carwash. Zonder Jork die besloten heeft dat grotduiken niets voor hem is. Jammer, aan zijn duikkwaliteiten ligt het niet, maar je moet nu eenmaal een beetje gek zijn om het leuk te vinden onder de grond.

De ochtendduik ging naar de Room of Tears, een naam met een verhaal. Carwash was een van de eerste grotten hier die geëxploreerd werd, onze landgenote Johanna de Groot heeft daar nog aan bijgedragen. Op een dag zwom Mike Madden door de upstream gang en viel hem een klein gaatje op links beneden hem. Hij nam een lijntje en kroop er doorheen. Via een route vol restricties kwam hij plotseling in een prachtig druipsteenzaaltje terecht, zo mooi dat er tranen in zijn ogen kwamen.

Wij zijn ook door al die restricties gegaan, en nog verder ook, helemaal tot aan de splitsing naar de Basement en de Lotus Rooms (al moet ik er bij zeggen dat er door de vele duikers wat meer ruimte is ontstaan in de loop de jaren). Klein dus, en af en toe nog kleiner. Ik vind dat prachtig, uitvogelen hoe je door zo’n gaatje past. Wouter en Xavier zijn het met me eens, al willen ze morgen wel weer iets groters.

In de cenote nog geprobeerd dicht bij de alligator te komen die hier sinds een paar jaar woont, en hij wordt minder schuw. Nadeel is dat hij ook groter wordt! Ook nog twee van de drie schildpadjes gevonden.

De middagduik begon met een kleine vertraging: Wouter had zijn pak nog niet dicht geritst en liep acuut vol. Met een nieuw onderpak in de herkansing, nu downstream door Satans Silt Hole en verder richting de Drain. Laag, stoffig, en plaatselijk met een zeer felle halocline. En als je instructeur dan op de terugweg met opzet stof gaat opwaaien krijg je een touch contact exit.

Daarna nog een zijgangetje in voor de Lost Line Drill. Als grotduiker ben je erg afhankelijk van de lijn, zeker hier in Mexico waar de grotten één grote gatenkaas zijn. Als het zicht weg valt is de lijn eigenlijk je enige optie om de weg terug te vinden. Goed in de gaten houden dus, dat dunne touwtje. Deze oefening is bedoeld om te leren wat te doen als je toch ooit de lijn kwijt mocht raken. En dat valt niet mee, zelfs een afstand van een paar meter kan met nul zicht leiden tot een zoektocht van bijna twintig minuten hebben we gemerkt.