Je staat in je wetsuit te zweten. De divemaster heeft echt duidelijk uitgelegd hoe de duik eruit zal gaan zien, maar dat hoeft hij niet op vijf verschillende manieren te doen… Wanneer je denkt dat je eindelijk het water in kan, begint de rest van de groep te discussiëren over de perfecte instap.
Die ene buddy die altijd vertelt hoe jij je trim moet aanpassen, terwijl hij zelf als een Bassie de Clown door het water gaat.
Die huurtank die nog 150 bar lijkt te hebben maar na 5 minuten toch leeg is. Kwaliteit = veiligheid! Of wat dacht je van ademautomaten die op 20 meter diepte ineens beginnen te blazen…
Ja, die anemoon leeft. En nee, dat visje wil echt niet geaaid worden. En hoezo mag jij een uitzondering zijn? Hands off!
Je zweeft vredig boven een rif en vrrroooaaarrr — daar gaat je zen-moment. Iets minder gas graag, kapitein.
Aan alles gedacht voordat je het water in springt: vinnen, lood, masker… Je zweeft langs het mooie rif en dan komt er ineens een dolfijn langs. Daar wil je een foto van hebben! Maar alles wat je ziet door de zoeker is een zwart vlak. Shit. Lenskapje vergeten eraf te halen…
Spoelen is belangrijk, maar de duiker die het hele spoelbad inpikt voor z’n hele uitrusting én die van z’n neef, tante en buurvrouw… minder graag!
Wil je een rustige foto maken van die schildpad? Pech — daar komt de onderwaterfotograaf weer recht door je frame zwemmen.
Je hoort alleen gebubbel, maar sommige buddies proberen alsnog een heel gesprek aan te knopen. We zijn onder water, niet op een verjaardagsfeestje.
Je checkt alles twee keer, maar zodra je hoofd onder water gaat: mistig uitzicht. Waarom altijd dan?
Hoofdfoto: Raymond Wennekes
Laat een reactie achter