“Nee, het zal rond een uurtje of 15.00 gaan gebeuren. Alle tijd en no worries, het wordt echt fantastisch”, zei Anika tegen me. Maar om 13.30 uur werd ik al door een aantal fijne bekenden ‘gebivakt’ en afgevoerd in een zwart A-team busje, naar wat uiteindelijk bleek een camping. Mijn stiekem ingepakte backpack en duiktas werden, zonder dat ik het kon zien, overgedragen aan mijn broers. Mijn vrijgezellendag was gestart. Toen ik mij net lekker in mijn opklapstoeltje had genesteld werd mijn zicht me weer ontnomen en sjeesden we naar een nieuwe locatie. Nope, vandaag geen rust voor mij, dat was duidelijk.

Tekst en foto’s: Kees van Hal

Bekende plek

Toen ik weer kon zien, was ik op een voor mij heel bekende plek: onze duikschool Herman Lieven in Den Bosch. Dat had ik eigenlijk al geroken. En blijkbaar stond ik voor de klas vandaag om de DSD van mijn vrienden te verzorgen. Onder het mom van ‘alvast wennen aan mijn rol voor straks op Koh Tao’ en om in praktijk te laten zien waar ik nu zo gepassioneerd over ben. Normaal ben ik het rustige type, maar door de hele toestand merkte ik dat ik nog een beetje stond te shaken. Onvoorbereid, niet met mijn eigen slides en vol adrenaline stuntelde ik mezelf toch door de theorie. Gelukkig hadden we een MSDT en een CD, Marcel en Paul, tot onze beschikking en die had ik ook echt nodig. Pfffff, dit was wel wat heftiger dan ik had verwacht.

Zenuwen

Na de theorie op naar het zwembad. Helaas zonder avondeten, maar gelukkig nu wel met beeld. Maar de zenuwen waren zeker nog niet verdwenen. Ik vond dat, ondanks dat mijn maten mij het liefst continu hadden willen zien shinen (met hier en daar een komische faal), iedereen de best mogelijke introductie op het duiken had verdiend. Daarom liet ik de briefing voor dit keer aan mijn collega’s van vandaag over. Ondertussen ging ik mijn turtle mode zoeken en aan de slag met folie en duct tape voor de vers gezette tattoo op mijn kuit. Overigens niet als onderdeel van de vrijgezellendag hoor. Daarna gingen de ’koppies onder’ en toen pas werd ik weer helemaal rustig. We verdeelden de ontdekkingsduikers eerst in 3 groepen. Ik begeleidde één groep tijdens het leukste en voor mij persoonlijk het beste gedeelte van de DSD.

Discover Scuba Diving

Een DSD staat vooral in het teken van een aantal basis handelingen (masker halfvol, ademautomaat uitblazen op 2 manieren en de ademautomaat terugvinden), maar het mooiste van een DSD blijven de enthousiaste uitdrukkingen op de gezichten van de cursisten. En zeker als ze zoals in mijn geval, van mijn beste vrienden zijn. De eerste keer ademen onderwater, (proberen te) zweven tussen het pleisterkoraal en lummelen met de frisbee; heel gaaf hoe snel je het plezier van iedereen en het vertrouwen in het duiken ziet groeien. Dan is het doel van de DSD bereikt en hebben we er hopelijk weer een aantal duik-enthousiastelingen bij.

Geslaagde dag

Uiteindelijk was het een groot succes en is iedereen gelijk wat beter voorbereid op hun eerste bezoek aan ons in Thailand. Na de DSD was de Brabantse nacht nog lang en vol typisch mannelijk vermaak: friet, bier, vuur en klets. De conclusie is dat de DSD een goedgekozen en origineel onderdeel was van het vrijgezellenfeest. Op het moment suprême wilde ik het wel graag helemaal perfect doen en dat was door de setting even wat lastiger. Ik heb echt enorm genoten en wederom geleerd dat het altijd belangrijk is om rustig en relaxed te zijn om goed les te kunnen geven, bovenwater en onderwater. Maar met dat zen zijn moet het op Koh Tao best wel goedkomen.

Dit was weer een stap in het afscheidsproces, waarin onze boho (zo noemt mijn vriendin het, ik niet) wedding op 20 mei het knallende sluitstuk wordt. Vuurdoop van een bijna getrouwd man, 100% geslaagd!