Met je neus in het zand op zoek naar vreemde wezentjes of juist duiken op de spectaculaire riffen van Bunaken? Je hoeft niet meer te kiezen, want Thalassa Dive Resort biedt nu een combinatiereis Manado/Lembeh aan. En het leuke is: in november organiseren we een DUIKEN Lezersreis naar deze Indonesische pareltjes! Lees hier deel 1 van ons verslag.

Tekst: Judith Rietveld Foto’s: Daniel Versteeg

Zowel Manado als Lembeh maken onderdeel uit van Sulawesi, het vierde grootste eiland van Indonesië. Het is een nog relatief onontdekte bestemming vergeleken bij de populaire eilanden Bali en Sumatra. Lembeh is een eiland aan de oostzijde van Sulawesi, in het uiterste noorden. Sulawesi wordt gekenmerkt door een keten van vulkanen die zich uitstrekt van het noorden naar het zuiden, waarvan in het noorden meerdere actief zijn. De vruchtbare flanken van deze vulkanen zijn daardoor rijk begroeid met tropisch regenwoud. Ik kijk mijn ogen dan ook uit wanneer we op weg zijn naar Tangkoko National Park. Daar zijn de zeldzame tarsiers (spookdiertjes) te vinden. «We zijn er bijna,» zegt Randi, die ons ook bij al onze landtours vergezeld. Ik kijk reikhalzend uit naar flikkerende borden met: ‘tarsiers this way’ erop. Maar nergens zie ik ook maar een bord staan dat erop wijst dat we er bijna zijn. We slaan een klein hobbelig weggetje in bij een dorpje, en na 100 meter staan we voor een verweerde slagboom voor de ‘entree’ van het park. Entree is een groot woord, het is niet meer dan een klein houten hokje met een grote Indonesische man erin achter een tafel. We moeten onze namen opschrijven in een boek dat zijn beste tijd gehad heeft, waarna we kennismaken met onze gids voor deze dag. Mijn verwachtingen van dit bezoek zijn niet heel hoog, op de Filipijnen hebben we ook een keer een trip gemaakt naar het Filipijnse spookdier, maar dat was één groot circus. Daar zaten ze op een kleine oppervlakte, ingesloten tussen hekken. Je moest in de rij staan om ze te zien of een foto te maken. We waren dan ook al snel weg. Maar dit is anders. Heel anders. We wandelen over een met wortels begroeid pad de jungle in. Overal hoor ik insecten tjirpen en hun aanhoudende, lange serenades houden. Exotische vogelgeluiden en lachende spotvogels weerklinken uit de boomtoppen en in de verte hoor ik de zee. Ik vind dit nu al meer dan een geslaagd uitstapje! Aangezien de tarsiers nachtdieren zijn, lopen we hier tijdens de schemering. Na een half uur slaan we een klein weggetje in, nog dieper de jungle in.

We klauteren over bomen heen en voelen hoe de klamme avondlucht ons omarmt. In de verte zie ik drie mensen staan, omhoogkijkend naar iets in de boom. «We zijn er,» vertelt onze, niet al te spraakzame, gids – dit is overigens de eerste keer dat hij wat zegt. Hij wijst naar een grote boom, een ficus. Daar zit een tarsier! Zijn relatief grote handen zitten tegen de boom gedrukt, ze doen me denken aan die slijmhandjes die je tegen het raam gooit en die blijven plakken. Met zijn grote bolle ogen kijkt hij rond. Hij is wakker! Hij is niet groter dan mijn vuist. Daniel maakt direct enkele foto’s, en toont me al snel zijn beelden. «Kijk, er zit er nog eentje achter verstopt!» Verrek, hij heeft gelijk. Wanneer ik goed kijk, zie ik twee ogen glinsteren in het donker. Dat klopt ook wel, als het goed is, moeten er zo’n zes stuks in de boom leven. Het wordt al iets ‘drukker’ rond de boom, er zijn nog twee mensen gearriveerd. We kunnen wachten tot het donker wordt en zien hoe de tarsier gaat jagen, maar wij besluiten het diertje met rust te laten. Begeleid door de avondzang uit de jungle, lopen we weer terug naar de auto. Er is geen winkeltje om nog een tarsier sleutelhanger of een I love tarsier T-shirt te kopen, maar dat geeft niet. Heerlijk, zo weinig toerisme!

Hij is al wakker! De tarsier kijkt met zijn bolle ogen nieuwsgierig rond.

Adopt a guest

Na onze landtour rijden we door naar onze volgende bestemming: Thalassa Dive Resort Manado. Daniel en ik krijgen een bungalow toegewezen met een schitterend uitzicht op een kleine groene vallei met daarachter de zee. Eigenaresse Simone Gerritsen vertelt dat sommige mensen klagen dat je de zee niet ziet, maar ik vind eerlijk gezegd al dat groen veel mooier. Adopt a guest is de lijfspreuk van de Thalassa duikgidsen, dus ook onze Randi gaat mee met de duiken rondom Manado. Het is onwijs fijn om deze twee weken dezelfde duikgids te hebben: hij weet precies hoe we duiken en wat we graag willen zien. Bij het duikresort vind je overigens enkel alleen lokale gidsen die Engels spreken. Het is heel lastig om een werkvergunning te krijgen als buitenlander en ik vind dat eigenlijk ook wel goed: zo hebben de mensen die hier wonen een eerlijke kans op werk in de toeristenbranche. En daarbij, ze weten ontzettend goed waar ze moeten zoeken als je een verzoek hebt.

Randi bewijst dat te meer tijdens onze duik op Lekuan 2 in Bunaken Nationaal Park. Bunaken Island vormt het hart van de eilandengroep die samen het nationale park vormen. Dit gebied is sinds 1982 beschermd en daardoor is er heel veel leven te vinden op gezonde riffen. Er zijn meer dan 55 duiklocaties waarvan de meeste drop-offs zijn – en dat op slechts 20 minuten varen van Manado! Wij zweven nu langs een van deze wanden die volledig begroeid is. Het zicht is geweldig en overal zie ik koralen en heel veel vis. Het lijkt wel een drukke stad waar iedereen in de weer is. Vanuit de gaten in de wand lichten ogen op. De grote ogen verraden dat het rode soldatenvissen betreft. We naderen een gordijn van vis, het grappige is dat deze uit ‘drie lagen’ bestaat. De onderste uit vlindervissen, de middelste uit sergeant-majoors en de bovenste doktersvissen. Het lijkt wel een beetje of je zo van thema naar thema zwemt, zoals ze bij pretparken hanteren. Hoewel ik onwijs geniet, is Daniel nog niet helemaal blij: hij wil nog een schildpad op de foto. Hij gebaart dit aan Randi, die zegt hem te volgen. Ongelogen, binnen de minuut wijst Randi een slapend exemplaar aan. De rifwand leent zich ook uitstekend voor slaapplekken, aangezien er overal flinke gaten en holen te vinden zijn. Heel voorzichtig nadert Daniel de groene schildpad, die een joekel van een schild heeft. Hij ligt heerlijk te dommelen. Wanneer Daniel dichterbij komt, kijkt het dier enigszins verwonderd naar de camera, naar Daniel en dan naar mij. De schildpad haalt nog net niet zijn schouders op en doet zijn ogen weer half dicht. Randi neemt het verzoek serieus, want hij wijst nog vijf schildpadden aan. Wanneer je er overigens op gaat letten, zie je er nog veel meer! De rifwand is eigenlijk een groot bunk bed voor alle schildpadden, van groot tot klein. Want wanneer Randi zijn duim in zijn mond stopt en wijst, zie ik een hele schattige kleine groene schildpad zijn middagslaapje doen.

Genieten! Het zwembad is enorm en het uitzicht op zee schitterend.

Slow down

«Rustig aan en geniet ook eens even!» Simone wijst me erop dat we niet alleen maar moeten werken – we zijn ook druk met vloggen, verhalen typen en foto’s verwerken. Haar kan ik niets weigeren, dus ik sla dan ook mijn laptop dicht en neem een heerlijk verkoelende duik in het enorme zwembad. Met uitzicht op zee nemen we het er ook maar even van dan: Johnny van de bar komt ons twee mojitos brengen. Simone had – uiteraard – gelijk, we moeten ook echt even genieten van dit mooie plekje. ’s Avonds eten we met de andere gasten aan een grote tafel, het is opvallend hoeveel duikers vaste gasten zijn. Sommige komen hier al 11 jaar! Ik geef ze geen ongelijk, want de diversiteit in duiken is groot en de uitvalsbasis uiteraard schitterend.

Simone Gerritsen in haar element.

Over diversiteit gesproken, vlakbij het resort ligt het Molas wrak. Een Nederlands vrachtschip dat tegen het eind van de Tweede Wereldoorlog zonk. In die tijd probeerden de overgebleven Nederlanders van het verzet wanhopig hun bewind over de kolonies te behouden, terwijl de Japanners de gebieden hadden ingenomen. Ondanks dat het schip tijdens de oorlog is gezonken, is er bewijs dat het niet is gezonken door vijandelijk vuur. Wij moeten het zelf maar ontdekken wat de oorzaak was, vindt Randi. Het is maar een paar minuten varen of we mogen al het water in.

Het stuurhuis van het Molas wrak biedt een fotogeniek momentje.

Het zicht is behoorlijk milky en het lijkt wel een beetje op duiken in eigen land. Ik kan nét 4 meter ver kijken. We dalen verder af langs de lijn en daar is ze, het schip ligt keurig rechtop op de zandbodem. Het zicht is nu gelukkig een stuk beter, hoewel er nog genoeg sediment in het water dwarrelt. Het diepste punt, de schroef, ligt op 41 meter. Een ankerketting is uitgerold over de zeebodem, het anker zelf ontbreekt. De boeg start op 22 meter dus we hoeven niet heel diep om het wrak te verkennen. Aan de bakboordkant zit een enorme deuk in de romp, metalen stukken steken alle kanten op. Het lijkt erop dat het schip flink geramd is. Zou dit dan de oorzaak zijn geweest? Nog in gedachten verzonken, volgen we het dek richting stuurhuis. Een enorme spons heeft bezitgenomen van een dikke buis, het lijkt wel een oude boom met knoesten. Het stuurhuis is een schitterend doorkijkje voor een foto. Drie enorme vleermuisvissen met zwarte strepen patrouilleren op een stukje van 2 meter, wat zijn ze groot! We zwemmen door naar de davits, die spookachtig aandoen in het licht van mijn lamp. Deze kranen die de reddingsboten in het water laten, staan aan de stuurboordzijde omhoog, aan de bakboordzijde niet. Dit betekent dat ze aan een kant gebruikt zijn om de bemanning veilig van boord te krijgen. En weer begint mijn brein te kraken. Het valt op dat het schip schitterend begroeid is, ook binnenin: grote gorgonen hebben het ruim in beslag genomen. We zitten inmiddels op 27 meter. Gezien de diepte moeten we alweer omkeren en de stijging inzetten. Ik zwem nog een keer door het stuurhuis en groet het trio vleermuisvissen. Langzaam stijgen we weer op, ik ben nu wel heel benieuwd naar het verhaal van dit schip! Ik hang aan Randi’s lippen wanneer hij eindelijk het mysterie vertelt over het Molas wrak. «Volgens de verzekering was het op een rif gelopen – maar dat is onmogelijk. Zoals jullie zagen, was er helemaal geen rif! Het dichtstbijzijnde is 200 meter verderop. De eigenaar van het schip had genoeg van de oorlog. Hij wilde naar huis, naar zijn familie. Je kunt je schip verkopen, maar in tijden van oorlog is dat niet makkelijk. Wat doe je dan? Laat je schip rammen door een vriend, haal iedereen veilig van boord en claim het bij de verzekering. Wanneer door oorlog een schip geramd wordt, krijg je niets, maar bij een ongeluk wel. En in 1945 zou er echt niemand overkomen uit Engeland om te checken of het schip daadwerkelijk wel tegen een rif was gelopen…. Het is dus niets meer dan een verzekeringszwendel!»

De geur van rotte eieren dringt mijn neus binnen. Maar wat een uitzicht!

Vulkanen en watervallen

Time flies when you’re having fun… Onze laatste dagen bezoeken we nog de schitterende vulkaan Mahawu waar zwaveldampen onze neus vullen vanuit de krater. Voordat we naar het vliegveld gaan, dromen we nog even weg bij een 40-meter hoge waterval midden in de jungle. We nemen een frisse duik in het water en dan moeten we afscheid nemen van Randi, die zo goed voor ons gezorgd heeft. Met natte haren stappen we op het vliegtuig – ik dan tenminste. Wat een schitterende combinatiereis van duiken op spectaculaire koraalriffen bij Manado en muckduiken in Lembeh. En dat vanuit de Thalassa Dive Resorts die een droomvakantie waarmaken. In november organiseren we de DUIKEN Lezersreis naar Manado en Lembeh, en hebben we de resorts geheel voor onszelf. Ga je mee?

Lees hier deel 1: Lembeh

DUIKEN Lezersreis 2018

Van 5 tot 17 november gaan we met onze DUIKEN Lezersreis naar de Thalassa Dive Resorts in Manado en Lembeh! Inclusief 20 bootduiken, onbeperkt kantduiken, volpension, twee excursies en 53 kilo bagagevrijdom. Meer weten over onze DUIKEN Lezersreis in november? Ga dan naar www.divingholidays.nl