Vorige zomer zijn we op familievakantie op Koh Samui in Thailand. Het lijkt een goed plan om in deze prachtige Golf van Thailand te gaan duiken. Ik heb mijn PADI brevetten (AOWD, Nitrox) meegenomen en natuurlijk mijn logboek met daarin 40 gelogde duiken. Verder ook mijn eigen duikcomputer en een recente gezondheidsverklaring. De vriendelijke eigenaar van ons kleine hotel wijst me op een duikschool in de buurt, en ik boek spontaan een boottocht met twee duiken bij Sail Rock voor de volgende dag (fout 1). Ik hoefde “slechts” mijn kledingmaat door te geven en dat ging prima via de telefoon. Mijn eerste fout: ik kreeg geen enkel idee van het duikcentrum ter plaatse of de duikuitrusting. Blind vertrouwen is niet slim!
Mijn tweede fout: ik heb duiken geboekt, dus ga ik ook duiken – ondanks het zeer slechte weer en de zware zee. Het programma is simpel: je wordt opgehaald bij het hotel en afgezet bij de pier waar de boot ligt. Er is de gebruikelijke oploskoffie, een paar croissants en een grote doos met een soort anti-zeeziektepillen. Iedereen kon pakken wat hij wilde. En gezien de hoge golven heb ik ook nog een pilletje geslikt (fout 2). Dan volgt de indeling in groepen, verdeling van de huuruitrusting – mijn laatste duik in een shorty tot nu toe! De briefing doen ze op de (speed)boot. De duikgids kijkt niet eens naar mijn gezondheidsverklaring en degenen die er geen een bij zich hebben hoeven ook geen eigen verklaring in te vullen. Ook toont er niemand interesse in mijn duikbrevetten of opleiding! (fout 3).
Iedereen wordt steeds onrustiger naarmate het weer slechter wordt want we willen toch dolgraag gaan duiken. Ik vertrouw blindelings op alles en iedereen: van slecht passende uitrusting tot aan de kwalificaties van duikgidsen en buddychecks. Die laatste vinden niet eens plaats (fout 4). Het was nu wel tijd geweest om mijn hersens aan te zetten! Maar dat doe ik niet. Dus ik stap op de boot. Na een woelige rit over de golven komt er weer een stressmoment: de meeste mededuikers voeren onvrijwillig vis of staan op het punt dit te doen. Ik voel me ook ziek. Je kent het wel: koud zweet en kippenvel, in die combinatie. Ik ben niet eens in staat om mijn duikuitrusting alleen aan te trekken. Zelfs als een verblijf in het water je meestal goed doet, waren de omstandigheden nog helemaal niet zo goed.
Erger nog: we blijken allemaal nitrox in de tank te hebben. Maar in plaats van het zelf te analyseren, neemt de duikgids het over. Snel wordt een waarde genoemd – en dat is alles! Het gaat op volle toeren om maar geen tijd te verliezen. Als we dan eindelijk in het water zijn, volgt de ene fout de andere op: de gids roept ons toe hoe we moesten zwemmen. We gaan er met zijn allen duiken en het wordt een lange duik! En ik ben nu al kapot, voel me ziek en ook bang. Als ik eindelijk bij de groep ben aangekomen dalen we direct verticaal af. De gids voorop, wij er moeizaam achteraan. Ondanks de erbarmelijke omstandigheden zijn we niet alleen bij Sail Rock. Dus we duiken achterelkaar, als een treintje, de gids voorop.
Hij is fit, levendig, vastberaden – en ineens is hij weg! Binnen de eerste minuten verliezen we onze gids uit het oog. Of hij ons? Het volgende werkt in ieder geval: mijn buddy en ik spreken af bij elkaar te blijven, en maken na een minuut de opstijging naar de oppervlakte en daar vinden we ook onze gids! Hij was helemaal gefrustreerd door ons! Onbegrijpelijk! Ik zie alleen maar “bubbels” tijdens deze duik van 30 minuten.
Helaas is dat niet het enige. Terug op de boot hangen alle anderen bleek over de reling of dobberen nog in het water. Ik blijf liever in het water, zodat ik in ieder geval niet weer ziek word. Met lege magen, licht uitgedroogd en totaal uitgeput, beginnen we toch snel weer aan de tweede duik (fout 5). Weer een heel eind zwemmen, en deze keer gaan we in ieder geval naar beneden en komen we samen ook weer tevoorschijn. Het enige echt geweldige aan deze vreselijke duikdag is de plaatselijke walvishaai die ons een tijdje vergezelt.
Ik heb ontzettend ervan geleerd! Enerzijds zorg ik nu altijd dat ik vertrouwd raak met de lokale omstandigheden, de duikschool, de uitrusting en de vaardigheden van de gids en buddy. Ik heb ook mijn eigen apparatuur en doe mijn eigen analyse als nitrox beschikbaar is. Aan de andere kant duik ik alleen als ik me gezond, veilig en comfortabel voel. In de eerste weken van het nieuwe jaar ga ik mijn EHBO-vaardigheden opfrissen, gevolgd door de Rescue Diver training. Zodat ik gevaarlijke situaties beter kan inschatten en daarnaar kan handelen. Voor meer veiligheid voor mij en mijn buddy.
Het is een goed plan om voor je vakantie voldoende tijd te nemen om een goede duikschool te vinden. Onderzoek, en stel gerichte vragen. Wees kritisch.
Ook al weten de duikgidsen ter plaatse altijd het beste welke pillen goed te combineren zijn, je moet eerst, en vooral weten wát je slikt. Op deze manier kunnen allergieën, intoleranties of een overdosis worden voorkomen.
Hier ligt het risico bij de duikschool, die niet aan zijn zorgplicht voldoet. Mocht er iets gebeuren, dan is de duikschool aansprakelijk. Bij kleine ‘duikcentra’ rijst dan ook de vraag of ze de kosten wel kunnen dragen of de schade kunnen regelen. Het is daarom belangrijk om ook zelf een goede duikverzekering af te sluiten.
De buddycheck mag nooit ontbreken! Zelfs als je net op het punt staat het water in te gaan. Als je van tevoren al weet wie je buddy is, is het een goed idee om met elkaar en de apparatuur kennis te maken, zodat je weet wat er aan de hand is in geval van nood.
Vergeet niet zo vaak als mogelijk te drinken.
Laat een reactie achter