Tekst: Carlo Vreugde Foto’s: David Blackmon & Carlo Vreugde
Egypte en Jordanië kennen we ondertussen allemaal als duikbestemming. De Rode Zee is een gevestigde naam; daar zijn boeken vol over geschreven. Oman daarentegen is een ander verhaal. Dit land ligt aan dezelfde Arabische Zee, maar blijft – zeker bij Europese duikers – opvallend stil op de radar. Er gaan nauwelijks duikverhalen rond, laat staan uitgebreide reisreportages. En toch voelde ik al jaren dat daar iets bijzonders te vinden moest zijn.
Die intuïtie werd voor het eerst bevestigd in 2020, toen ik via Paul Emous, de Nederlandse duikcentrummanager van duikresort Almarsa Musandam, één duik mocht maken in Musandam. We vertrokken toen vanuit de haven van Dibba Al Biyah, aan de rand van een woestijnachtig berglandschap dat rechtstreeks uit een film leek te komen. Het water was helder, de riffen leken onaangeroerd en de rust onder water was bijna onwerkelijk. Het plan was simpel: dit zou mijn eerste artikel over duiken in het Midden-Oosten worden. Maar toen kwam corona. Reizen viel stil, foto’s bleven uit, en dat eerste verhaal verdween noodgedwongen in de ijskast. Wat bleef, was een herinnering: aan schoonheid, stilte, vriendelijke mensen en een stukje zee dat nog bijna niemand kende.
Die herinnering is de reden dat ik jaren later, samen met Diving World, Oman opnieuw op tafel leg. Dit keer pakken we het grootser aan. Niet een losse duikdag vanaf de kust, maar een volledige liveaboard-week. We horen dat er in heel Oman maar één liveaboard actief is: de Oman Explorer van Extra Divers. Alleen dat gegeven al maakt het bijzonder. In een wereld waarin duikboten soms als touringcars in file boven populaire riffen liggen, varen we hier op het enige schip dat langs deze kusten meerdaagse duiktrips aanbiedt. Dat betekent: duiken op plekken waar je geen andere groepen tegenkomt, wakker worden bij een eiland waar geen enkele andere boot ligt, en het gevoel hebben dat je een stukje oceaan deelt met hooguit een handvol mensen. Dat is de basis. Maar de reis zelf blijkt nog veel meer te worden dan dat.
Het begint met een nachtvlucht. We vliegen met Etihad Airways, deels uit praktische overwegingen: de vliegkilometers kunnen we omzetten naar KLM-miles, wat altijd een prettig extraatje is. De overstap in Abu Dhabi is geen straf. Het vliegveld is modern, extravagant bijna; er is voor drie miljard dollar in geïnvesteerd, en dat is te zien. Boutiques, eettentjes, glimmende vloeren, architectuur met een futuristische knipoog – dit is geen plek waar je je snel verveelt tijdens een overstap.
Na een uur vliegen vanuit Abu Dhabi landen we in Muscat, de hoofdstad van Oman. Het is vroeg in de ochtend, maar de warmte hangt al als een zachte deken in de lucht. Door het tijdsverschil van twee uur zijn we wat duf, maar niet gebroken. Gelukkig maar, want we hebben bewust een hotel geboekt voor de nacht vóór we aan boord gaan. Een liveaboard betreed je liever niet met slaap achter de ogen en een lichaam dat nog denkt dat het midden in de nacht is.
Ons hotel is het Berlin Swiss, een degelijk driesterrenhotel. Niet chique, maar keurig schoon, met alles wat je nodig hebt om bij te komen: een goed bed, een ruime douche, airconditioning en vriendelijk personeel. Wanneer we aangeven dat we de stad in willen, regelt de receptionist onmiddellijk een goedkope taxi voor ons. Hij waarschuwt dat we contant moeten betalen en stelt voor om eerst langs een geldautomaat te rijden.
Dat plan loopt iets anders. Bij de geldautomaat lukt het niet om met onze Nederlandse bankpassen te pinnen. Geen ramp, want we hebben dollars bij ons. Op onze vraag hoeveel de rit kost, kijkt de chauffeur achterom en zegt ontspannen: “Six dollars.” We geven hem tien, hij glimlacht. De toon van de reis is gezet: het is allemaal net even anders dan thuis, maar de sfeer voelt vanaf het eerste moment ontspannen en vriendelijk.
Muscat ontvouwt zich langzaam om ons heen. Brede wegen, schone straten, verzorgde tuinen rond villa’s, en daarbovenuit torenen minaretten en moskeeën met witte en zandkleurige koepels. Het is geen chaotische stad; alles voelt ruim, uitgestrekt en ordelijk. De invloed van Sultan Haitham bin Tariq al-Saïd, die sinds 11 januari 2020 regeert, is duidelijk merkbaar. Er is zichtbaar geïnvesteerd in infrastructuur en ontwikkeling, zonder de traditie uit het oog te verliezen.
We rijden naar de Mall of Oman, een winkelcentrum dat zó groot is dat je het eerder een binnenstad onder één dak zou noemen. We lopen bijna een uur voor we het foodcourt vinden – goed voor de eerste 10.000 stappen van de reis. De keuze aan eten is overweldigend: van Amerikaanse fastfoodketens tot Aziatische keukens en lokale specialiteiten. Ik kies voor Iraans lam met spinazie, een gerecht dat zacht, kruidig en rijk van smaak is.
Wat opvalt, is de enorme variëteit aan kledingstijlen. Vrouwen met boerka’s die alleen de ogen vrijlaten, vrouwen met sluiers of hoofddoeken, anderen in langvallende jurken of moderne modest fashion. Mannen in de bekende witte dishdasha’s, vaak met een traditionele hoofdtooi, naast mannen in pakken, jeans en zelfs joggingpakken. Alles lijkt op een natuurlijke manier naast elkaar te bestaan. Niemand lijkt zich te storen aan de keuze van de ander.
Muscat is geen chaotische stad: alles voelt ruim, uitgestrekt en ordelijk
De volgende dag worden we door Extra Divers opgehaald en rijden we in ongeveer een uur naar Jebel Sifah Marina. Onderweg verandert het landschap langzaam van stedelijk naar ruiger. Bergen, rotsachtige heuvels, droge valleien – dit is het decor waarin de zee zich als een blauwe strook aftekent aan de horizon.
In de haven ligt de Oman Explorer op ons te wachten. Ze is 39 meter lang, 9 meter breed en oogt degelijk en ruim. Dit is geen overdadig luxeschip met jacuzzi’s en glamour, maar een serieus duikschip met alles wat je nodig hebt om comfortabel, veilig en efficiënt te duiken. Er is plek voor 22 duikers, verdeeld over cabins met allemaal een eigen badkamer.
We worden welkom geheten door cruise director Ali Abou Hashish en co-director Van Zyl Brand. Zodra iedereen aan boord is, begint de briefing. Alles komt voorbij: veiligheid, noodprocedures, het systeem met zodiacs, de indeling van het schip, de regels voor opladen van apparatuur, het gebruik van de camerahoek, duikplanning, Nitrox-meting. De toon is professioneel, maar warm. Je voelt dat deze mensen weten wat ze doen, dat dit geen eerste seizoen is.
Het dek is heel ruim, wat een luxe!
De hutten zijn compact, maar slim ingericht. Wij hebben een tweepersoonskamer met twee losse bedden en genoeg opbergruimte om vier duiktassen en vier stuks handbagage netjes weg te werken. De badkamer is klein maar functioneel: douche, toilet, wastafel – alles wat je nodig hebt. Voor duikers is het duikdek misschien wel het belangrijkste deel van het schip, en ook dat zit goed in elkaar. De flessen staan in rijen vast in stevige klembanden, met daaronder een krat per duiker. Duikpakken hangen aan speciale hangers, en tijdens het varen wordt er een touw met lood omheen gelegd zodat ze niet wapperen.
We hebben de keuze uit 12-liter en 15-liter aluminiumflessen, allemaal met Nitrox. De compressor staat aan boord en met lange vulslangen worden alle flessen vanaf één centrale plek gevuld. Achter het schip hangen twee zodiacs klaar in het water. Ze worden gebruikt op duiklocaties waar we niet direct vanaf het achterdek te water gaan. Elke zodiac heeft een trap, zodat je na de duik eerst je set kunt afgeven en dan eenvoudig de boot in klimt. Eenmaal terug bij de Oman Explorer wordt je uitrusting door de crew naar je vaste plek op het dek gebracht. Dit klinkt misschien luxe, maar vooral bij meerdere duiken per dag is het een verademing.
Op het bovendek is een ruime, open plek met ligbedden en een zonnescherm. Aan de voorkant is er ook een liggedeelte, perfect om na een duik in alle rust te zitten, te lezen of gewoon naar de zee te staren. Binnen is er de eet- en briefingruimte, met tafels, stoelen en een zachte bank waar we tijdens de week talloze keren zullen aanschuiven voor eten en uitleg.
David kiest er die eerste avond voor om in de kamer te slapen. Ik kan de verleiding niet weerstaan om mijn matje op het bovendek te leggen. De temperatuur is zo zacht dat ik mijn dikke slaapzak niet eens nodig heb; mijn binnenslaapzak is voldoende. De sterrenhemel boven me is helder en dicht bezaaid, zonder lichtvervuiling. Het zachte klotsen van het water tegen de romp van het schip werkt bijna meditatief. Nog voor ik het doorheb, slaap ik.
Om vijf uur word ik vanzelf wakker. De lucht begint net te verkleuren. Kapitein en co-kapitein zijn al aan het werk. Er wordt zacht gecommuniceerd, lijnen worden losgemaakt, motoren getest. We varen de haven uit, de lichtjes van Jebel Sifah verdwijnen langzaam achter ons, terwijl de zon zich aankondigt als een dunne gouden rand aan de horizon.
Ik wil de kapitein niet in de weg lopen, dus zoek een rustig plekje op het dek en doe mijn ademhalingsoefeningen en de vijf Tibetaanse oefeningen. Het voelt bijna symbolisch: een oud ritueel uitvoeren op weg naar een nieuwe ontdekkingsreis. Zodra we op open zee zijn, loop ik naar de stuurhut en praat met de kapitein over zijn werk, zijn jaren op dit schip en de seizoenen in Oman. Hij kent deze wateren, de stromingen en de weerspatronen als een tweede natuur.
Na het ontbijt – een buffet met brood, toast, eieren, pannenkoeken, groenten en fruit – maken we ons klaar voor de eerste duikdag. De bemanning helpt bij het aantrekken van pakken en wings, zowel op het achterdek als in de zodiacs. Het lijkt een klein gebaar, maar het maakt een groot verschil. Vooral bij warme temperaturen en meerdere duiken per dag is het heerlijk dat je niet met je eigen ritsen en banden hoeft te worstelen.
We beginnen in het noorden, in de omgeving van Bandar Al-Khairan. Het water hier is iets koeler: op 20 meter is het rond de 24 graden, daarboven loopt het op tot 26 à 28 graden – voor de meeste duikers nog steeds heerlijk. Er zit redelijk wat plankton in het water. Dat beperkt het zicht een beetje, maar het is ook een teken van een levendig ecosysteem. Harde en zachte koralen bedekken de bodem en rotswanden in kleuren en vormen. Overal zien we leven: scholen vissen, ratelende papegaaivissen, argwanende murenen. Tijdens de avondduik is het alsof het rif van shift wisselt. Murenen komen uit hun schuilplaatsen en beginnen actief te jagen. Krabben wandelen schijnbaar onverstoorbaar over rotsen, garnalen lichten op in de stralen van onze lampen.
Diezelfde nacht varen we van middernacht tot zes uur ’s ochtends richting de Ad Dimaniyat-eilanden, een beschermd natuurreservaat. Wanneer ik de volgende ochtend het water in glijd voor de eerste duik daar, is het alsof we een andere wereld binnenstappen. Binnen enkele minuten zien we drie luipaardhaaien. Eén ligt rustig op het zand, terwijl de andere twee cirkelen in de buurt van het rif. Er zwemt een grote zeeschildpad langs, gevolgd door een kleinere soort. De gids legt uit dat je een haai het beste van voren kunt benaderen voor foto’s. De eerste keer kom ik van voren aan, de tweede keer beweeg ik vanaf het rif en draai me dan om. Terwijl ik me rustig positioneer en niet in de gaten heb waar de haai precies is, komt hij onverwacht dicht langs me en maakt een scherpe bocht. Een fractie van een seconde lijkt het alsof we bijna botsen. Het zijn die momenten die je hartslag even omhoogjagen – en die je achteraf koestert.
Tijdens de tweede duik daar is er een kleine grotpassage. Van Zyl gaat als eerste, gevolgd door David. In de rechterhoek van de grot rust een zeeschildpad, in de linkerhoek ligt een pijlstaartrog met naast zich een murene. Danielle gaat voor mij, ik volg met mijn videocamera en lampen aan. Op het moment dat zij naar links beweegt, komt plotseling een grote zeeschildpad recht op mij af. Ik schrik, ga snel naar links en hij scheert rakelings langs me. Duikers achter me, die iets later de grot in zijn gegaan, schrikken net zo hard wanneer de schildpad ineens uit de opening schiet. Nico heeft zijn camera al in de aanslag en maakt een foto precies op het moment dat de schildpad met zijn bek bijna tegen de lens aankomt. De schrik is echt, maar de foto is goud waard.
Bij de opstijging van die duik ligt er bij de lijn naar de boot een luipaardhaai in het zand. Alsof hij daar speciaal ligt te wachten om onze veiligheidsstop een extra dimensie te geven. Dit soort momenten stapelen zich in Oman op; je gaat er bijna aan wennen, maar echt gewoon wordt het nooit.
Gaaf! Een luipaardhaai!
De derde duik van de dag leidt ons langs een reeks kleinere doorgangen en spleten. We zien velden met hard en zacht koraal, hersenkoraal, grote waaiers die in de lichte stroming zacht meebewegen. In een nauwe spleet schitteren de ogen van een grote kreeft, verderop kronkelt een murene rustig door een holte. Aan het einde van de duik komt het hoogtepunt: een enorme school yellowtail barracuda’s. Onze gids had al gezegd dat het ‘een must’ was om er doorheen te zwemmen. Dus dat doen we. Het is alsof je in een levende tunnel van zilver terechtkomt. De barracuda’s bewegen gecoördineerd om je heen, alsof ze je opnemen in hun school. Je buddy, die een meter naast je zwemt, verdwijnt bijna uit beeld in het wervelende patroon van vissenlichamen. Als we uiteindelijk weer boven komen, zijn we het er allemaal over eens: zoiets maak je niet elke trip mee.
Wat deze reis extra bijzonder maakt, is dat de Oman Explorer de enige liveaboard in heel Oman is. Extra Divers runt wel meerdere duikcentra in het land – in Muscat, Mirbat bij Salalah en in Zighy Bay in het noorden – maar die werken met dagboten. Wij brengen een week door op zee en dat betekent dat we duiklocaties aandoen waar geen andere duikers zijn. Een week lang duiken we op plekken waar we geen andere duikers tegenkomen. Geen andere liveaboard aan de horizon, geen rij dagboten boven een rif. Alleen wij, de bemanning, de zee en het landschap van rotsachtige eilanden en lege stranden.
’s Ochtends, wanneer de zon langzaam opkomt boven een ruige kustlijn en er geen ander mens te zien is, voelt het bijna alsof je deel uitmaakt van een expeditie in plaats van een georganiseerde duikreis. De stilte is volledig. Je hoort alleen de zachte geluiden van het schip, af en toe een roep van een vogel en het geruis van de zee.
De entourage van de duikstekken alleen al is supermooi.
Een duik die me nog lang zal bijblijven, is die op het wrak van de Al Munassir. Dit voormalige marineschip ligt op ongeveer 30 meter diepte en is uitgegroeid tot een waar kunstwerk van staal, koraal en vis. Onze boot wordt met een stevig touw aan het wrak vastgelegd. Het zicht is die dag ongeveer 5 meter – niet veel, maar juist dat geeft de duik een mysterieus karakter. We dalen af langs het touw en zien langzaam vormen in het blauw verschijnen. Pas op zo’n 20 meter diepte doemt de boeg van het schip volledig op.
Volgens de briefing is er een grote opening in de boeg. Van Zyl gaat voorop, wij volgen. Binnen is het alsof je een andere wereld binnenzwemt. Door de beperkte lichtinval en het zachte koraal dat overal is aangegroeid, heeft het wrak een bijna sprookjesachtige uitstraling. We zwemmen langs kamers, gangen, cabines en instrumentenpanelen. Er zijn plekken waar je buitenlicht door ramen en deuropeningen ziet binnenvallen, vol zwevend stof en plankton, wat het geheel een bijna magische sfeer geeft.
Overal is leven: scholen kleine vissen die in wolken door gangen trekken, grotere vissen die rustig op de loer liggen, misschien een rog die onder de schaduw van een uitstekend stuk staal rust. Een schildpad duikt op uit een hoek, kijkt ons even aan en zweeft dan langs een deur naar buiten.
Op een gegeven moment komen we bij een opening waar ik met mijn sidemountflessen niet in één keer horizontaal doorheen pas. Ik probeer het toch en blijf even hangen. Geen paniek, maar wel een stevig ‘dit voel ik even’-moment. Ik draai mezelf iets zijwaarts, geef mijn SeaLife Micro-camera even aan de gids, gebruik mijn handen om me voorzichtig los te maken en schuif er langzaam doorheen. Precies die combinatie van avontuur, techniek en vertrouwen maakt wrakduiken zo bijzonder.
Uiteindelijk zwemmen we terug naar het touw en stijgen langzaam op. Zodra we de vijf meter passeren, verdwijnt het wrak stukje bij beetje in het blauw, totdat er alleen nog maar water is. Het is alsof je een droom achterlaat op de bodem.
Op de Oman Explorer ontstaat al snel een prettig ritme. Iedere ochtend wordt er om 6.15 uur zacht op deuren geklopt: tijd om op te staan. Om 7.00 uur staat het ontbijt klaar. Om 11.00 uur is het lunch, rond 15.00 uur een pauze, later op de dag diner en vaak nog een nachtduik in het schema.
Tussen de duiken door wordt er geleefd op het dek en in de salon. Sommige duikers duiken in hun logboeken, anderen bewerken foto’s of video’s, weer anderen dommelen in, lezen een boek of liggen met gesloten ogen in de zon. De fruitmand staat altijd klaar, net als snacks, water, koffie, thee en sapjes. Iedereen krijgt een roestvrijstalen drinkfles die je de hele dag door met koud water kunt vullen – een kleine, maar belangrijke luxe in deze warmte.
Het eten is uitstekend. Drie keer per dag een buffet, met veel groenten, vlees of vis, rijst, salades, warme gerechten en zoetigheden. Het ontbijt is een mix van westers en lokaal: toast, pannenkoeken, vers fruit, eieren – gebakken, roergebakken, hoe je maar wilt. Na de avondduik staat er vaak warme chocolademelk klaar. Zo’n simpele beker kan, na een intensieve duik in het donker, smaken als het beste drankje ter wereld.
Iedereen aan boord lijkt niet alleen zijn werk goed te doen, maar er ook plezier in te hebben. Er wordt gelachen, geplaagd, geholpen, en altijd met een vriendelijke houding. Dat maakt dat de boot na een paar dagen niet meer als ‘vervoer’ voelt, maar als een drijvend dorpje waarin iedereen zijn rol heeft.
Op een van de dagen liggen we voor anker bij een klein eiland met koraalzand. We mogen er naartoe zwemmen om even de benen te strekken en het eiland te verkennen. Het contrast tussen de warme, zachte zee en het droge, zonnige eiland is prachtig. De lucht is helder, het water turquoise, het zand licht van kleur.
Wat opvalt, is dat iedere duiker uit zichzelf afval oppakt dat hij op het strand vindt. Een stukje plastic, een touwtje, een dopje – alles gaat mee terug in een afvalemmer of zak.
Op de terugweg naar de boot zwemmen we rustig terug door helder water. Onder ons glijdt ineens een zeeschildpad voorbij, alsof hij even komt checken wat die groep bubbels aan het oppervlak hier komt doen. We laten hem met rust, kijken, ademen in en uit, en realiseren ons weer: dit ís al een onvergetelijke trip, en we zijn nog niet eens aan het einde.
Naarmate we verder zuidwaarts duiken en de dagen vorderen, stijgt de temperatuur van het water. Op sommige duiken zitten we in water van maar liefst 32 graden. Dat is warm – zó warm dat ik oor-olie gebruik om te voorkomen dat mijn gehoorgangen te lang in deze tropische soep staan te weken. Op grotere diepte is er veel plankton en algengroei. Het zicht wordt daar wat melkachtig, maar dat is de keerzijde van een rijke voedingsbodem. Je kunt niet alles hebben: perfecte helderheid en maximale voedingsrijkdom gaan zelden samen. In dit geval kiezen we voor het leven. En dat is er volop.
De duiken voelen werkelijk als zwemmen in een aquarium. Grote scholen batvissen cirkelen om ons heen en lijken soms bijna nieuwsgierig onze bewegingen te volgen. Fuseliers trekken als glinsterende linten door het water, jagende murenen glijden over de bodem, octopussen verschuilen zich tussen rotsen, steenvissen liggen roerloos tegen het koraal, naaktslakken en andere kleine wezens kleuren de achtergrond. Clownvissen wiegen in hun anemonen, grote en kleine koffervissen scharrelen rond, koraalduivels zweven sierlijk en schijnbaar achteloos langs richels.
Tijdens een duik bij een verhoogde structuur midden in zee – een soort plateau vlakbij de eilanden – ligt de Oman Explorer recht boven de duikstek. We kunnen direct vanaf het achterdek te water. In de late ochtend is het licht bijzonder mooi: helderder dan in de namiddag, wanneer plankton en algen het beeld iets troebeler maken.
We blijven veelal tussen de 15 en 20 meter hangen, in de zone waar de meeste actie en het best te zien leven is. Af en toe kijken we naar beneden in de diepte, waar het zicht iets waziger wordt, hopend op de silhouet van een walvishaai. In september komen ze hier regelmatig langs, zo horen we. Vorige week is er nog één gezien. Tijdens onze duiken laat hij zich niet zien, maar dat is de mystiek van de oceaan: ze geeft niet op commando prijs wat we graag willen zien.
Toch ontbreekt het ons niet aan indrukwekkende ontmoetingen. Professor Louise uit Oxford, één van de gasten aan boord, vertelt glunderend over een duik waarbij een grote school batvissen haar bijna vijf minuten lang omringt. Ze staat midden in de groep, en de vissen lijken haar als onderdeel van hun school te accepteren. Bij het eiland al-Fahal heeft ze meer dan zeventig mobula’s onder zich zien zwemmen tijdens de veiligheidsstop. Aan de oppervlakte zegt ze, half lachend, half serieus: “Er is zoveel vis hier, gewoon fantastisch. Vertel het aan niemand, anders komt iedereen hierheen.” Beter advies kun je over een duikgebied eigenlijk niet krijgen.
Aan het eind van de week voelt het alsof we veel langer op zee zijn geweest. Niet omdat de dagen langer duren – integendeel – maar omdat iedere dag zo vol zit met indrukken, ontmoetingen en momenten die blijven hangen. Duik na duik hebben we gezond, uitbundig koraal gezien, scholen vissen, haaien, schildpadden, roggen, wrakken, grotten, barracuda’s, batvissen, mobula’s. We hebben op een strand gestaan waar geen enkele voetstap vóór ons lag. We hebben onder een sterrenhemel geslapen waar geen stadslicht tegenop kan. We hebben gelachen met de bemanning, verhalen gedeeld met andere duikers, foto’s en video’s gemaakt waarvan we weten dat ze thuis nooit helemaal zullen kunnen overbrengen hoe het écht was.
Wat een knapperd!
Oman is, wat mij betreft, het nog onontdekte duikjuweel van het Midden-Oosten. Een land dat al eeuwenlang op kruispunten van beschavingen ligt, maar onder water nog voelt alsof je één van de eersten bent. De combinatie van een warme, trotse en gastvrije bevolking, een land dat zich modern ontwikkelt zonder zijn ziel te verliezen, en een onderwaterwereld die nog niet door massa’s is platgedoken, maakt dit tot een bestemming die je niet snel vergeet.
Het is alsof je een andere werled binnen zwemt…
De Oman Explorer is daarbij een sleutel. Als enige liveaboard in het land ontsluit zij duikstekken die dagboten niet of nauwelijks bereiken. De bemanning, van kapitein tot bootsman, van kok tot gids, zorgt voor een sfeer die tegelijk professioneel en familiair is. Alles draait om duiken, veiligheid, goed eten, voldoende rust en respect voor de zee.
Als ik terugdenk aan die reis, zie ik weer de luipaardhaai die vlak langs me draait, de schildpad die onverwacht uit een grot schiet, de wrakgangen van de Al Munassir, de barracuda’s, de batvissen, de mobula’s, de glimlach van de kok na weer een geslaagde maaltijd, de apotheker in Muscat die ons vriendelijk zeeziektetabletten verkoopt, en Professor Louise die lachend zegt dat we dit eigenlijk geheim zouden moeten houden.
Duiken in Oman is onvergetelijk. En wat mij betreft is dit nog maar het begin van de verhalen die hierover geschreven gaan worden.
Boek jouw complete duikvakantie naar Oman met Diving World
Laat een reactie achter