Afgelopen twee jaar was een grote nachtmerrie voor Simone Gerritsen. Wij kennen haar als eigenaresse van de Thalassa Resorts op Manado en Lembeh. Het begon met de tsunami, haar huis brandde af… En toen het even weer de goede kant op leek te gaan, sloeg corona toe. Wij spraken met Simone hoe ze deze moeilijke tijden doorkomt.

Afgelopen twee jaar waren behoorlijk moeilijk voor jou.

Zoals alle bedrijven in de toeristenindustrie, kijken ook wij terug op twee jaar vol met nachtmerries. Voor mij privé, als voor ons bedrijf. De slechte tijd begon eigenlijk al in 2019. De toerismesector is uiterst gevoelig voor alles wat er mis kan gaan in de wereld en jammer genoeg, vaak buiten proporties wordt opgeblazen door de media. Het eerste half jaar van 2019 hadden we flink te lijden door de nieuwsgeving over de aardbeving en tsunami in Palu, midden Sulawesi. Een uur vliegen of 48 uur rijden bij ons vandaan.

Huis afgebrand

Het tweede half jaar was zakelijk aanzienlijk beter, maar persoonlijk was ook die periode behoorlijk beroerd. Mijn huis en omliggende constructies brandde af en zelf brak ik mijn been en liep een jaar op krukken. Begin 2020, nadat ik terugkwam van mijn beurzentrip in Europa, was ik vol goede hoop. Veel boekingen, positieve reacties… al met al geweldig en in deze jubelstemming kwam ik thuis.

Thalassa

Thalassa Manado moest dicht, het kon niet anders.

Maar daar was covid…

De ene boeking na de andere werd gecanceld en het werd duidelijk dat ook in de loop van het jaar 2020 we nergens op konden rekenen. In maart 2020 vertrokken onze laatste gasten en we zijn dan ook vrijwel ‘gastloos’ geweest sinds die tijd. Een enkele lokale gast kwam om te duiken, een aantal duikcursussen, onze pizza’s, maar dat was alles. Wat betekende dat? Dit betekende simpelweg dat we geen of nauwelijks inkomen meer hadden. De kleine opgebouwde reserve ging op aan elektriciteit en minimale salarissen. Door heel zuinig te zijn en heel voorzichtig te zijn, hebben we het met z’n allen nog uit weten te zingen tot juni 2021. Daarna was de koek volledig op en konden we niet langer in ons mooie, gerenoveerde resort in Manado blijven.

Anderen lezen ook:  Duizeligheid onder water, hoe zit dat?

Je had de ‘easy way out’ kunnen kiezen en van je AOW uit Nederland kunnen leven in Manado. Maar dat deed je niet.

Dat had ik inderdaad kunnen doen en ik had iedereen naar huis kunnen sturen. Maar dit is geen Nederland; er is geen werkeloosheidsuitkering, geen sociale uitkering, geen hulp voor bedrijven die het moeilijk hebben… simpelweg, er is GEEN HULP. Het was dus aan mij om te besluiten of we een bedrijf waren waar mensen werkten, of dat we een grote familie waren die wanhopig probeerden een bedrijf in stand te houden. Ik koos voor het laatste uiteraard. Hoe gaat het liedje? For good times and bad times, I will be on your side forever… We hebben onze spullen in het resort ingepakt voor zover mogelijk en alles naar Napo en de school verhuisd, die ik heb opgericht. We zijn nu aan het proberen om een nieuwe start te maken op het prachtige stukje land rond mijn huis, waar ik vanaf mei 2021 weer kon wonen, nadat alles in september 2019 was afgebrand.

Je hebt nu 37 werknemers in dienst?

Ja, de een heeft een groter en de ander weer een kleiner inkomen. Het geld is afkomstig van de overwaarde van de verkoop van mijn huis en onze crowdfunding. We hebben een enorme groep van betrokken en superlieve mensen om ons heen, die ons mentaal steunen door elke week onze livestreams te volgen en/of ons financieel te steunen via donaties. Zonder deze mensen denk ik, dat we allang de handdoek in de ring hadden moeten gooien.

Vertel eens over de doorstart.

Ik besloot dat onze doorstart in drie fases zou plaatsvinden. De eerste stap was het bouwen van een nieuw duikcentrum. Omdat mijn land niet aan zee ligt, moest daar een oplossing voor bedacht worden. Fendy, voor velen die ons kennen een rots in de branding voor Thalassa, stelde een klein stukje grond, naast zijn huis, beschikbaar om een nieuw duikcentrum te bouwen. Dit nieuwe gebouw ligt in het idyllische vissersdorpje Bahowo, op vijf minuten rij-afstand van ons nieuw te bouwen resort in Napo. Deze eerste stap was belangrijk; omdat we vanuit hier door konden gaan met het opleiden van de studenten van de school, maar ook konden starten met het promoten van Discover Scuba Diving programma’s en Open Water en Advanced cursussen. Ook een incidentele duiktrip wordt vanuit hier georganiseerd. Ik kon zelfs twee IDC’s geven wat een beetje extra geld genereerde! We hebben het duikcentrum op 1 augustus 2021 geopend en hoewel het niet superdruk is, helpt het een beetje.

Anderen lezen ook:  Bonaire Mist Jou, nieuwe ontwikkelingen op het eiland

Waar maken jullie de duiken?

Duiken doen we voornamelijk in Bunaken National Park. Bahowo ligt midden in het park en op de kortste afstand naar de eilanden met de fantastische riffen, wanden, schildpadden en scholen vis, waardoor Bunaken zo bekend is. Als het weer het toestaat, maken we nog steeds trips naar Bangka. We zijn nu zelfs iets korter onderweg; het scheelt zomaar 20 minuten om naar de plek te komen met de fantastische zachte koralen en de indrukwekkende basaltblokken.

Bahowo ligt midden in het park en op de kortste afstand naar de eilanden met de fantastische riffen, wanden, schildpadden en scholen vis.

En fase 2 was…

…de bouw van het restaurant, het zwembad en de spa. De nieuwsgeving met betrekking tot corona was niet positief en ik besloot dat we voor nu althans, moesten proberen om de lokale markt binnen te halen.In december hebben we fase 2 afgerond en is ons Italiaanse restaurant open. Ook de spa met Zen-tuin is in gebruik genomen en het zwembad is beschikbaar voor publiek. Ons ‘infinity’ zwembad is gebouwd in Ubud-stijl, heeft geen chloor en is voor zowel een relaxte cool down als het trekken van een paar baantjes uitermate geschikt. Op het terras van het zwembad is een jacuzzi, voor degene die de ‘bubbels’ geen dag kunnen missen!

Fase 3 is het bouwen van accommodatie, hoe verloopt dat?

We zullen kleiner zijn hier. Op dit moment is een maximum van tien kamers/ bungalows gepland, maar in een heel bijzondere omgeving. Zoals ik al eerder noemde, ligt dit land niet aan zee, en dat is natuurlijk jammer, maar waar het wel ligt is ongelooflijk mooi. Tussen de bomen, in het bos. Omgeven door vogels en andere dieren, ben je ondergedompeld in een kleine jungle. Het resort heeft twee grote Bali-stijl villa’s, elk met twee afzonderlijke kamers met privé-badkamer met ligbad en stortdouche. Beide kamers komen uit op een living, voorzien van een kitchenette met eettafel en comfortabele zithoek. De villa’s staan naast een grote visvijver, met waterval en op het eiland in de vijver kun je heerlijk zitten en zonnen. De nog te bouwen bungalows liggen verspreid over 13.600 meter land, krijgen allemaal een privé-terras met mooi uitzicht, zijn ruim van opzet en voorzien van alles wat je kunt verwachten van een 4* resort.

Het prachtige Infinity zwembad.

En het Thalassa Resort op Lembeh, hoe gaat het daar mee?

Ons resort op Lembeh is momenteel gesloten en wordt door Jemsi en zijn familie bewaakt. Verder komen eens per week twee werknemers om de kamers schoon te maken en het gras te maaien. Het resort in Lembeh heeft negen bungalows en drie single kamers en is daardoor iets groter dan dat we in Manado aan het bouwen zijn. We horen nu officieel tot de ‘kleine, intieme resorts’, waar een persoonlijke service het allerbelangrijkste is. Meer dan ooit hebben we ervaren dat gasten bij ons als vrienden vertrekken en ook vrienden blijven; door dik en dun. Dit maakt Thalssa anders en uniek. Onze liefde voor ons bedrijf, voor onze gasten, voor de natuur, zowel boven als onder water, en voor elkaar is wat ons, in deze moeilijke tijden, overeind houdt.

Anderen lezen ook:  Vermiste duiker Zierikzee gevonden

Wanneer zijn jullie opengegaan?

De planning was 1 april 2022 en dat is gelukt! Het mooie was, dat ook Indonesië weer open is op die datum en alle restricties heeft laten vallen. Dit is natuurlijk fantastisch nieuws na twee jaar. Wij hebben er in ieder geval weer heel veel zin in. We bereiden ons voor op een leven zonder COVID-19, en dat betekent dat we ons klaarstomen voor wat hopelijk een mooi toerismeseizoen gaat worden. Ik ben een heel positief ingesteld mens en over het algemeen zie ik altijd dat mijn glas nog half vol is en niet halfleeg, maar alles heeft zijn grenzen en ook mijn mentale gesteldheid heeft het hard te verduren. Ik ben een planner, een probleemoplosser, een organisator, een motivator… maar het wordt steeds moeilijker om dit te verwezenlijken. Het wordt tijd dat we met z‘n allen deze pandemie de rug toekeren en dat we ons ‘normale’ leven weer kunnen hervatten. Ik wens iedereen, waar ook ter wereld, een heel veel beter jaar, waar negatief het nieuwe positief is.