Tekst: Harriët Plantinga
“Mijn Open Water ging niet zonder slag of stoot”, vertelt Jessica. “Halverwege de cursus besloot ik om te stoppen, tot groot verdriet van mijn man Michel, vooral omdat hij mij net tijdens die duik ten huwelijk wilde vragen. Een jaar later heb ik de cursus alsnog afgemaakt in Hurghada. Ik heb mijn brevet gehaald bij de kundige Willy en Peter van Voodoo Divers. De laatste jaren duiken we ook bij hen, samen met onze kinderen van 19 en 24 jaar. Na mijn Open Water heb ik de Advanced
gedaan en ben ik Rescue Diver geworden.”
In mei 2023 jaar gingen Jessica en Michel na een rondreis in Sulawesi en Bali op bezoek bij hun zoon in Thailand. Tijdens de laatste week maakten ze nog een aantal duiken bij Phuket. “Op dag 2 zaten we op een boot met verschillende duikscholen en het was erg druk. De divemaster was jong en onervaren en hij zou ons, samen met een ander stel, begeleiden. Tijdens de eerste duik was het zicht slecht en er was stroming. We zijn tot 24 meter diepte gegaan en na 48 minuten zijn we gestopt. Bij de tweede duik sprong ik als laatste in het water. De golven waren hoog en ik was al snel buiten adem”, aldus Jessica.
“Bij de duikbriefing was afgesproken dat we met de stroming mee zouden duiken en opgepikt zouden worden door de boot. Toen ik eindelijk bij de rest was aangekomen, gingen we direct naar beneden vanwege de hoge golven en stroming. Ik moest daar eerst bijkomen van deze inspanning en het zicht was slecht. Ondanks dat er verteld was dat het een stromingsduik was, zwom onze divemaster tegen de stroom in. Met handgebaren probeerden we dit duidelijk te maken, maar het hielp niet. Ook wilde hij met ons een grot in terwijl we daar niet voor gecertificeerd waren; dit hebben we dan ook geweigerd. De andere twee gingen wel mee; daardoor moesten we in de stroming op hen wachten wat een zeer onveilig gevoel gaf. Na een half uur was ik er wel klaar mee. We waren op 19 meter diepte geweest en bij een rotsformatie deden we onze safety stop. Door de
deining was het moeilijk om de juiste diepte aan te houden. Vanaf de boot werd er een touw met boei naar ons gegooid en over de hoge golven werden we aan boord getrokken. Op de boot was veel deining en Michel werd zeeziek. De derde duik was prima.”
Er was een fikse stroming
In de taxi terug naar hun hotel kreeg Jessica jeuk op haar buik. “Ik had een nieuwe broek aan en dacht dat het een irritatie van de stof was. De vlekjes waren heel licht en deden mij niet denken aan huiddecompressie. Mijn zoon had in 2023 een duikongeval gehad veroorzaakt door een PFO en zijn vlekken waren echt blauw. Ook had ik wat pijn in mijn linkerschouder en arm. Maar ik had dan ook flink aan dat touw moeten trekken om weer aan boord te komen. Het is even ter sprake gekomen
dat het misschien decompressieziekte zou kunnen zijn, maar alle klachten waren te verklaren.”
Jessica en Michel vlogen naar Bangkok en daarna door naar Amsterdam. “Tijdens de reis begon ik me ziek te voelen; koud, grieperig, naar. Ik dacht dat het door de airco kwam. Op zondag werd ik flink zieker en ik realiseerde me dat het niet goed ging. Ik had pijn in mijn schouder, in mijn arm en voelde me diep ellendig.”
Op maandag ging Jessica naar de huisarts, die toegaf niets te weten van duiken en decompressieziekte.
“Ik gaf aan dat het mogelijk decompressieziekte was en dat een doorverwijzing naar een duikerarts wellicht verstandig was. Ik ben op zoek gegaan op het internet en kwam terecht bij het Medisch Centrum Hyperbare Zuurstoftherapie in Goes. Ik belde met het centrum en de duikerarts zei dat ik langs moest komen. Ik moest helemaal van Assen naar Goes terwijl ik me ziek
voelde? En had ik wel echt decompressieziekte?”
Jessica
De duikerarts in Goes belde met Antonius Hypercare in Sneek en Jessica kon direct langskomen. “Nog steeds twijfelde ik. Toch ben ik naar Sneek gegaan en duikerarts Pieter-Jan van Ooij had niet lang nodig om de diagnose te stellen. Er zaten stikstofbellen in mijn gewrichten en ik moest snel de tank in.”
“Ik had geen idee waar ik aan begon. Ik had wel eens een tank gezien in Egypte, maar dat je een zuurstofkapje op moest wist ik niet bijvoorbeeld niet. René Groot, de eigenaar van de tank, ging met mij mee in de tank. De begeleiding was fijn en er werd steeds gevraagd wat mijn pijnklachten waren op de schaal van 1 tot 10. Na tweeëneenhalf uur behandelen waren de klachten bijna weg. Ik moest wel de sessie van vijf uur afmaken. Plassen moet je snel doen tussen twee zuurstofblokken,
in een sluis en binnen twee minuten.”
De planning was dat Jessica de volgende dag weer twee uur in de tank behandeld moest worden. “Maar alle klachten waren weg, en na een controle werd besloten dat ik niet meer de tank in hoefde. Ik kreeg nog wel een onderzoek om te kijken of ik een PFO heb, maat dat bleek niet het geval te zijn. Waarschijnlijk zijn het toch de (te) zware omstandigheden van de laatste duikdag
geweest.”
“Ik wil mijn verhaal delen omdat ik er zo van overtuigd was dat ik geen decompressieziekte had. Ik wist iedere keer weer het stemmetje in mijn hoofd te laten zwijgen met de verklaringen die ik voor de klachten had. Ook wil ik iedereen meegeven om goed naar de reisverzekering te kijken. Mijn klachten zijn verdwenen, maar de kosten die ik heb gemaakt in de tank worden niet automatisch vergoed. Dat levert mij veel stress op. Als ik ter plaatse door een duikerarts was onderzocht, had mijn reisverzekering de onkosten vergoed. Omdat ik pas in Nederland een arts heb bezocht, dekte de reisverzekering het niet. De zorgverzekering heeft na veel gedoe de onkosten vergoed. Dus regel een goede verzekering en heb je ook maar het flauwste vermoeden dat je decompressieziekte hebt?
Bel dan met een duikerarts!”
Pieter-Jan van Ooij is duikerarts bij het Duikmedisch Centrum bij de Koninklijke Marine en adviserend duikerarts bij Antonius Hypercare. Hij vertelt dat duikongevallen niet vaak worden behandeld in de tank in Sneek omdat ze niet veel voorkomen.
Pieter-Jan: “Bij sportduikers komt het ongeveer 1.5 x voor op de 10.000 duiken. Bij beroepsduikers ligt dit risico hoger omdat zij meer duiken op de grenzen van de duiktabellen. Iedere duiker kan decompressieziekte krijgen, ook bij een goed uitgedoken duikprofiel.
Pieter-Jan van Ooij Duikmedisch Centrum Den Helder
Toch denken veel duikers ‘Iedereen kan het krijgen, behalve ik’. Ontkenning is dan ook het eerste symptoom van decompressieziekte. Onze grootste zorg is dat patiënten met een vorm van decompressieziekte door deze instelling te laat binnenkomen met klachten of soms helemaal niet komen.” Als een duiker met een vermoeden van decompressieziekte binnenkomt, is het belangrijkste de blokkade van bloedvaten door stikstofbellen op te heffen door de stikstofbellen kleiner te maken en uiteindelijk helemaal op te lossen.
Pieter-Jan: “Hiervoor zijn twee dingen nodig: zuurstof geven en vocht toedienen. Zuurstof geven is altijd het begin van de behandeling. Zuurstof zorgt ervoor dat de bellen al kleiner worden en oplossen in het bloedplasma. Hierdoor krijgt het aangedane gebied, het gebied rondom de bel en achter de bel, extra zuurstof waardoor de kans op beschadiging kleiner
wordt.”
De verhoogde druk tijdens het duiken heeft daarnaast effect op je vochtbalans in je lichaam.
“De vochtverdeling wordt anders en leidt tot verhoogde urineproductie. Het ademen door de ademautomaat zorgt er daarnaast voor dat je gaat uitdrogen. Als je dan een bel in je lichaam hebt, kan deze minder goed afgevoerd worden omdat het bloed als het ware wat stroperig wordt. Bij het opkomen naar de oppervlakte gaat iedereen belletjes maken die normaal gesproken via de longen uitgeademd worden. Als je echter te snel opstijgt, worden deze bellen groter en kunnen bloedvaten afsluiten. Daarom is het ook belangrijk op te stijgen volgens het voorschrift van de duiktabel of duikcomputer.”
Bij duikongevallen moet je altijd zuurstof geven en, indien het slachtoffer het toelaat, water laten drinken. Ook bij een vermoeden van een decompressieziekte. Het is belangrijk om direct contact op te nemen met een hyperbaar centrum. Tot de eerste drie dagen na het optreden van de klachten is de kans op volledig herstel het grootst.
Laat een reactie achter