Hulpeloos kijk ik haar aan. Een koude rilling gaat door me heen. Ik snap er niks van. Mijn zoon gaat al járen met mij alleen mee op vakantie. Zijn vader en ik zijn al lange tijd uit elkaar. Luuk is mee geweest naar Kenia. Bali. Ook al meerdere keren Curaçao. Ik heb het ‘Toestemmingsformulier’ netjes ingevuld, samen met zijn vader. Ook een kopie van het paspoort van zijn vader is mee. Dit is honderden keren goed gegaan. Nog nooit heeft iemand om extra documentatie gevraagd. Maar deze KLM grondstewardess dus wel.
De stewardess houdt voet bij stuk: ik heb dat gezagformulier nodig (foto: Shutterstock).
“Je hebt een gezagformulier nodig. Dat zijn de regels om naar Curaçao te mogen vliegen.” Huh? Wat is dat dan? Ik heb wel een convenant, maar een gezagformulier… Ik heb er nog nooit van gehoord. Ik had altijd het idee dat, mochten ze vragen hebben, ik gewoon de vader van Luuk FaceTime. Dan zien ze hem live, dan zou het toch goed zijn? Als ik dit voorstel, kijkt ze me afkeurend aan. De leidinggevende is er inmiddels ook bij gehaald. “Nee, ik heb een geprint gezagformulier nodig. De grensbewaking (Marechaussee) zou hier ook om verzoeken en wij hebben dit echt nodig.”
Dat formulier heb ik niet. Ik bel de vader van Luuk, die kan me het convenant opsturen. Dat is al iets. En staat ook de ‘gezagverdeling’ in. Goed. Gelukkig neemt hij op en stuurt me direct de benodigde formulieren. Maar dat moet dus geprint worden. Maar, hoezo moet dit geprint? Tegenwoordig is toch alles digitaal? Red het milieu? Waarom moet dat in godsnaam geprint? “Kan ik dat hier printen?” Weer kijkt ze mij afkeurend aan. Stomme vraag. Deze stewardess is alles behalve behulpzaam in mijn ogen. “Ergens in een andere vertrekhal zit een Service Point, daar kan het,” weet ze mij te vertellen.
Amsterdam schiphol airport The Netherlands 27-02-2020.
Aan Luuk vertel ik (ja, ik probeer rustig te blijven maar dit is niet makkelijk! Goed voorbeeld geven… Maar dit is wel echt veel gevraagd van mijn zenuwen en hysterie die om de hoek loert) dat hij hier kan wachten en dat ik even wat dingen moet regelen. Het is inmiddels 10.30 uur. Ik heb nog twee uur voor vertrektijd. Met de vader van Luuk nog op FaceTime, ren ik door de vertrekhallen heen. Komen die hardloopsessies doordeweeks toch nog van pas. Schiphol is echt wel groot kom ik achter. Ik ren en ik ren. Mijn hart bonkend in mijn keel. Ik zie de hele vakantie al in duigen vallen. De vlucht zal waarschijnlijk niet omgeboekt kunnen worden, of in ieder geval zullen er veel kosten aan verbonden zijn. Ik had me hier zó op verheugd! Samen met mijn zoon, heerlijk op Curaçao… Echte family time… Een golf van verdriet overspoelt me en een eerste traan rolt over mijn wang als ik door de tweede hal ren.
Maar dan bedenk ik me: wat heeft het voor zin om het convenant uit te printen? Ze gaat waarschijnlijk zeggen dat die niet goed is. Ik bedenk me, dat de enige die me nog kan helpen, de Marechaussee zelf is. Ik verander mijn koers en ren naar het kantoor in de vertrekhal. Daar zit een jonge knul achter de balie. Met een rood aangelopen gezicht en het zweet op mijn rug (ik vind het altijd al zo warm op Schiphol, nu helemaal!) leg ik hem het probleem uit. Ik toon hem ook de vader van Luuk, ook in uniform (hij werkt bij de Landmacht), en ze geven elkaar even een vriendelijke knik.
B. begint geïrriteerd te raken als de grondstewardess weer over het Gezagformulier begint.
In alle rust hoort hij mijn verhaal aan. Het lijkt alsof hij totaal geen problemen ziet. Alleen een verwilderde ‘alleenstaande moeder’ aan zijn balie, die bang is dat ze niet op vakantie kan. “Ik ga daar mijn collega van grensbewaking even bijhalen,” zegt hij. En binnen een tel is hij terug met B. Een ferme, knappe man begin 30 vol ornaat: uniform en kogelvrijvest. Als iemand mij kan helpen, is hij het, denk ik. Met een geruststellende glimlach kijkt hij mij aan: “De grondstewardessen hebben hier helemaal níets over te zeggen!” zegt hij. Hij bekijkt mijn formulieren en knikt goedkeurend. “We gaan dit fixen.” Het is inmiddels 10.45 uur.
Bij de incheckbalie zit Luuk nog te wachten, en B. zegt hem gelijk vriendelijk gedag. Na een kort praatje, richt hij zich tot de grondstewardess. Nogmaals verkondigt zij dat ik niet de juiste papieren heb. “Die heeft ze wel, en jij bent niet gemachtigd om dat te bepalen,” zegt hij ijskoud. Even blijft het stil. “Dit was een opdracht van mijn leidinggevende, ik volg haar orders,” zegt ze. “Waar is je leidinggevende dan? Dan wil ik die graag spreken.” De grondstewardess kijkt even om zich heen. “Die loopt hier ergens rond, maar ik weet niet waar.” Ik merk dat B. geïrriteerd begint te raken, en dat merkt de stewardess naar mijn idee ook.
Ze wappert geïrriteerd met haar handen naar haar collega en zegt: “Check jij hen maar in.” B. Blijft bij ons staan totdat ik de boarding passes in mijn hand heb. Ik kan wel juichen. Ik ben hem ontzettend dankbaar en kan hem wel omhelzen. Hij verwacht geen problemen bij de grensbewaking. En die hebben we ook godzijdank niet. Na het standaard vragenlijstje aan Luuk, een blik op de papieren en alle paspoorten gecontroleerd te hebben, mogen we doorlopen. Na veel te dure poffertjes (0.83 cent per stuk, Luuk had het berekend, maar het kan me nu echt even niks schelen) en de scan van onze boarding passen, kan ik in het vliegtuig zelf pas opgelucht ademhalen. We gaan naar Curaçao! Dank je wel B.!!!
Jaaaa!!! We mogen naar Curaçao!!!
Begrijp me niet verkeerd, ik vind het heel goed dat de grondstewardessen zo goed opletten. Kindontvoering is natuurlijk niet niks. Op Rijksoverheid.nl vind ik dat bepaalde papieren ‘aanbevolen’ zijn bij de grensbewaking, maar niet verplicht. Enige die echt verplicht zijn, had ik dus bij mij (kopie paspoort vader en toestemmingsformulier). Geadviseerd wordt om ook Basisregistratie Personen (BRP) van het kind mee te nemen voor ‘een soepel verloop bij de grensovergang’.
Wat ik wél kan vinden is de regelgeving voor inwoners van Curaçao als zij gaan reizen met kinderen. Dáár staat inderdaad expliciet vermeld dat je een uittreksel van het gezagsregister moet hebben. Zou de grondstewardess zich daarin soms vergist hebben? Het verschilt naar mijn idee ook per maatschappij hoe streng gekeken wordt naar de papieren. Ik weet in ieder geval wel dat ik de volgende keer naar Curaçao ALLES meeneem om relaxed aan mijn vakantie te beginnen…
Een directe vlucht van Amsterdam naar Curaçao duurt gemiddeld ongeveer 9 tot 10 uur. De exacte reistijd kan iets verschillen per luchtvaartmaatschappij, route en weersomstandigheden.
Curaçao biedt het beste van twee werelden: gezellige gezinsstranden, kleurrijke cultuur en veilige omgeving voor kinderen, én spectaculaire duiklocaties met helderblauw water, koraalriffen en scheepswrakken. Het eiland heeft rustige baaien, kindvriendelijke resorts en uitstekende duikscholen — perfect voor zowel ontspanning als avontuur.
Laat een reactie achter