“Is dat niet levensgevaarlijk?” of  “Maar duiken doe je toch altijd samen?” Het zijn misschien wel de twee reacties die ik het vaakst krijg als mensen horen dat ik soloduiker ben. Ik snap die reacties wel. Buddyduiken is niet voor niets de standaard. Samen duiken biedt veiligheid, je kunt elkaar helpen als dat nodig is en – laten we eerlijk zijn – samen mooie momenten onder water beleven is ook gewoon ontzettend leuk.

Tekst en foto’s Myrthe Hendriks

Toch is soloduiken niet hetzelfde als “zomaar alleen het water in springen”. Het vraagt juist om extra voorbereiding, ervaring, discipline en verantwoordelijkheid. Je leert redundante systemen gebruiken, risico’s inschatten en vooral heel kritisch naar jezelf kijken. Soloduiken is niet voor iedereen, maar voor sommige duikers kan het juist ontzettend waardevol zijn.

Voor mij begon dat jaren geleden.

Ik werkte destijds als divemaster en assistent-instructeur in het Midden-Oosten. Een fantastische tijd, maar tijdens iedere duik stond ik “aan”. Ik hield mijn gasten in de gaten, controleerde luchtvoorraden, lette op het tempo van de groep en loste kleine problemen op voordat iemand anders ze überhaupt zag. Na verloop van tijd merkte ik dat ik iets kwijtraakte… Mijn passie voor het duiken zelf. Tijdens een gesprek met een collega vertelde ik dat gevoel. Haar reactie vergeet ik nooit meer. “Je moet iets voor jezelf houden. Iets waardoor duiken weer van jou wordt.” Dat zette me aan het denken.

Onderwaterfotografie

Naast het duiken was onderwaterfotografie altijd mijn grote passie geweest. Mijn camera ging regelmatig mee het water in, maar fotograferen tijdens een groepsduik blijft vaak een compromis. Je buddy wil verder zwemmen, de groep wacht op je of je voelt de druk om niet te lang op één plek te blijven hangen. Terwijl de mooiste foto’s juist ontstaan als je de tijd neemt. En zo was de optelsom eigenlijk heel eenvoudig. Ik wilde rust, fotografie en mijn eigen tempo.

Dus… soloduiker it is!

Na de opleiding was het zover. Mijn allereerste soloduik. En ja… ik vond het best spannend. Tijdens mijn afdaling gebeurde iets grappigs. Vanuit automatisme keek ik om me heen om te controleren of mijn buddy’s en gasten in orde waren. Tot ik me realiseerde… Die waren er helemaal niet…Ik was alleen. Lachend zwom ik verder naar één van mijn favoriete plekjes op het huisrif van het duikcentrum.

Naaktslakje

En alsof het zo moest zijn lag daar meteen een prachtig naaktslakje. Als echte macrofotograaf kon mijn geluk niet op. Ik positioneerde mijn camera, speelde wat met het licht en probeerde scherp te stellen. Maar het slakje werkte niet echt mee. Het kroop steeds nét weg achter een stukje rif en ik had veel langer nodig dan gepland. Na een paar minuten dacht ik geïrriteerd: “Shit… de groep zal inmiddels wel weg zijn en ik heb hem niet goed erop.” Ik keek op… En toen moest ik hardop lachen in mijn automaat. Welke groep? Ik was alleen en had alle tijd van de wereld. Geen buddy die ongeduldig werd, geen groep die verder wilde, geen gevoel dat ik moest opschieten. Alleen ik, mijn camera en een bijzonder klein slakje. Jeej! En uiteindelijk… kreeg ik precies die foto waar ik op hoopte. Dáár deed ik het voor.

Waar zijn de bellen ?

Na ongeveer een uur kwam ik weer uit het water. Terug bij het duikcentrum stond iedereen al lachend op me te wachten. “Wat is er?” vroeg ik verbaasd. Ze vertelden dat ze meerdere keren naar de pier waren gelopen om mijn bellen te zoeken. Ze waren zelfs gaan snorkelen om te kijken waar ik uithing. Uiteindelijk hadden ze het maar opgegeven… Ik bleek gedurende mijn complete duik nauwelijks verder te zijn gekomen dan dat ene rotsblok waar ik het slakje had gevonden. Tja… Hoe langer je kijkt, hoe meer je ziet.

Die eerste soloduik voelde als een brok energie en passie die terug kwam! Niet omdat ik alleen wilde zijn, maar omdat ik weer volledig opging in wat ik zelf het allerliefste deed. Mijn fotografiehart zat vol prachtige macrobeelden en mijn enthousiasme voor het duiken was helemaal terug.

Op naar het volgende rotsblok 😀