Bonaire betekent voor mij: mijn dochter opzoeken én natuurlijk duiken. Zout, zon, vrijheid en eindeloze duiken langs die prachtige riffen.
Tekst: Harriët Plantinga
Onlangs kreeg ik van Amilco een nieuwe wetsuit. De oude was, laat ik zeggen, aan pensioen toe. Bovendien was het elke keer weer een worsteling om dat versleten ding aan te trekken. Jeroen van Amilco raadde me een Bare Elate aan. “Jij duikt toch alleen maar in aquaria, dus een 3 mm is ideaal voor jou.” Tja… hij vergat blijkbaar dat we samen hadden gedoken op Malta, in een 7 mm, mét kap, handschoenen en de hele mikmak.
Maar goed, ik nam zijn advies zonder al te veel tegenstribbelen aan. Oké, bijna zonder. “Ik wil wél graag een niet-roze wetsuit,” had ik nog gezegd. Sommige duikers zijn dol op roze (zoals Welmoed, lees vooral haar zoektocht naar de perfecte vin), maar ik houd het liever iets subtieler. De wetsuit met groene tinten ging natuurlijk mee naar Bonaire. Want wat is er fijner dan duiken op dit eiland? Een huurpickup, wat tanks achterin, duikspullen erbij en gáán. Zin in Karpata? Let’s go. Toch liever Vista Blue? Instappen maar!
Eindeloos duiken (credits Daan Kleinbussink)
Na een duik heb ik steevast dorst. Dus hup, naar Kralendijk voor een ijskoffie. Terwijl we de auto parkeren, zegt mijn dochter: “Mamma, de auto kan niet op slot.” Ik kijk haar verbaasd aan. Ze demonstreert het: de sleutel draait niet om. Tja, bij de autoverhuur zeggen ze altijd dat je de auto beter open kunt laten, anders krijg je er gratis een gebroken ruit bij als er iets gestolen wordt. Logisch, maar toch… een pickup vol duikspullen midden in Kralendijk voelt niet helemaal ontspannen.
Zo veel leuke tentjes in Bonaire (foto: Shutterstock)
We stoppen de waardevolle spullen in een tas, maar de wetsuit is nog nat en onder het zand van Salt Pier, dus die blijft liggen. Na de koffie rijden we terug naar huis, moe maar voldaan. De volgende ochtend -duikdag! – verzamel ik mijn spullen… en ontdek dat mijn Bare-wetsuit verdwenen is. Weg. Foetsie. Ik doorzoek de pickup. Kijk onder de stoelen, achter de stoelen, zelfs tussen de tanks. Geen wetsuit. Rij nog even langs het duikcentrum. Niks.
“Hoe kán dit nou?” mopper ik later tegen mijn dochter, die net haar lunch zit te eten. “Mijn nieuwe Bare! Die perfecte pasvorm, dat gemak… Hoe ga ik dit Jeroen ooit uitleggen?” Ze kijkt me droog aan, haar mond vol met een broodje pindakaas. Met haar vinger wijst ze naar het schoenenrek. “Daar ligt-ie,” mompelt ze. “In die boodschappentas. Daar heb ik ‘m ingestopt, zodat je wetsuit niet zo in het zicht lag in de auto.”
Salt Pier, mijn lievelingsduikplek op Bonaire
Ik kijk, en jawel hoor. Daar ligt hij. Mijn prachtige, inmiddels niet-meer-zo-frisse wetsuit.
Superlief van haar natuurlijk, maar ik besef ook: ik heb het pak niet uitgespoeld na mijn laatste duik. Oeps. Zout, zand en zon, niet de beste combinatie voor neopreen. Dus mocht je Jeroen van Amilco tegenkomen… sssst. Niet vertellen.
