Het hyperbaar centrum, dat in 1992 in gebruik is genomen, ligt strategisch vlak bij de haven van Sharm el Sheikh, langs een doorgaande weg en is goed bereikbaar. Dr. Ahmed neemt me mee langs de verschillende ruimtes en installaties.
Terwijl ik langs buizen, kabels, meters, zuurstoftanks en decompressiekamers loop, voorziet Ahmed me met zichtbare trots van een enorme hoeveelheid informatie. Vrijwel alles wat ik wil vragen, wordt al beantwoord voordat ik het kan uitspreken. Ik krijg de gelegenheid om zelf in één van de decompressietanks plaats te nemen. Veel ruimte is er niet en met mijn lengte van 1,95 meter is het best een uitdaging om erin te kruipen. In de tank staan een stoel en een bed, beide voorzien van zuurstofmaskers. Voor mensen met claustrofobie is dit geen ontspannende plek, lijkt me.
Ahmed ziet mijn twijfel en legt uit dat patiënten die hier terechtkomen vaak ernstig klachten hebben. De beperkte ruimte nemen ze nauwelijks waar; de opluchting van pijnverlichting overheerst. Bovendien gaat er altijd een begeleider (een zogeheten tender) mee de tank in, waardoor patiënten nooit alleen zijn.
Decotank
Later vertelt Abdel me lachend dat hij zelf ook een opleiding tot tender heeft gevolgd en regelmatig wordt opgeroepen om te assisteren. Op jaarbasis komen er zo’n 200 meldingen binnen, waarvan gemiddeld 100 patiënten daadwerkelijk in de decompressietank belanden.
De oorzaken zijn grofweg verdeeld:
40% door zelfoverschatting, het overschrijden van limieten en risicovol gedrag
60% door onderliggende aandoeningen, stress of een verminderde lichamelijke conditie
De beruchte Blue Hole blijkt daarbij een vaste “leverancier” van patiënten voor de decompressietank.
Tijdens de rondleiding zie ik dat alle systemen 24/7 paraat staan en volledig redundant zijn uitgevoerd. Compressoren, leidingen en regelunits zijn allemaal dubbel aanwezig, net als twee onafhankelijke generatoren voor de stroomvoorziening.
Artsen werken in ploegendiensten en zijn dag en nacht oproepbaar. Indrukwekkend zijn ook de enorme zuurstoftanks: zes stuks, per drie gekoppeld, elk met een inhoud van 1.000 liter bij 150 bar. Ze hebben het formaat van een dikke torpedo. Een bijzonder detail: het volledige technische onderhoud van de installatie wordt door de artsen zelf uitgevoerd. Hiervoor hebben zij een uitgebreide technische opleiding gevolgd.
Na de rondleiding lopen we naar de mixruimte. Hier staan zo’n twaalf cilinders met verschillende gasmengsels die veelvuldig worden gebruikt bij de behandeling van patiënten. In principe kan elk gewenst gasmengsel op maat worden samengesteld. Ook dit systeem is volledig dubbel uitgevoerd en via leidingen gekoppeld aan de regelunit van de decompressietank.
Als afsluiting laat Ahmed mij de “bus” zien: een hypermoderne, state-of-the-art decompressiekamer. Deze lijkt meer op de cabine van een kleine stadsbus. Er is plaats voor twaalf personen tegelijk, inclusief begeleiders. Je loopt er zo in, kunt plaatsnemen op stoelen of gebruikmaken van brancards. Het systeem is volledig computergestuurd, redundant uitgevoerd én handmatig te bedienen voor noodgevallen. Een geruststellende gedachte voor iedere duiker.
In één woord: indrukwekkend.
Laat een reactie achter